منابع طبیعی، به مواد و منابعی گفته می شود که به طور طبیعی به وجود می آید و انسان در پیدایش آنها نقشی ندارد. این منابع از نظر حیاتی به دو دسته تقسیم می شوند:

منابع طبیعی تجدید پذیر و منابع طبیعی غیرقابل تجدید؛ منابع طبیعی تجدید پذیر مانند آب، خاک، جنگل و کشتزار ها که از آن با عنوان بستر حیات انسان ها و زیربنای توسعه پایدار جوامع نام برده می شود، نگین سرسبزی است که نه فقط به نسل حاضر، بلکه به تمامی نسل های آینده کشور تعلق دارد و باید به خوبی حفظ و به آیندگان سپرده شود. جنگل ها و چراگاه ها، تکیه گاهی مطمئن برای توسعه اقتصادی و اجتماعی، بستری برای رونق کشت و زراعت، منبعی برای تولید اکسیجن، گردشگاهی برای تفریح و محل مناسبی برای گذراندن اوقات فراغت است. این نعمت الهی، با تولید محصولات پرارزش گوناگون، زمینه اشتغال عده بسیاری از افراد جامعه را فراهم می سازد و سبب شکوفایی اقتصاد ملی کشور می شود.

وجود درختان سبب پاکی هوا، زیبایی محیط و آرامش خاطر انسان می شود. درختان را باید روح سبز حیات نامید. درختان افزون بر پاکی هوا، در پایداری و تقویت خاک و نیز حفظ آن در برابر عوارضی مانند سیل و نیز تأمین نیازهای غذایی موجودات، نقش بسیار مهمی دارند. فضای سبز، عاملی برای کاهش تنش های روانی است و می تواند تأثیر بسیاری در کاهش اثر آلوده کننده های محیطی داشته باشد.

انسان ها به شیوه های گوناگون منابع طبیعی را تخریب می کنند. یکی از این شیوه ها، بی احتیاطی درجنگل ها از سوی برخی از جنگل نشینان و افراد مالدار و آتش سوزی هاست. افزایش غیرعادی جمعیت یکی دیگر از عوامل تخریب منابع طبیعی می باشد.

امروزه در محافل علمی جهانی، از جنگلات به نام بستر و زیربنای حیات نام می برند، زیرا این پدیده الهی در پاکی آب و هوا، تأمین بیش از شصت درصد اکسیجن مصرفی جهان، ذخیره سازی آب های زیرزمینی، جلوگیری از کاهش آب، افزایش میزان بارندگی، متعادل سازی هوای محیط، از بین بردن میکروب ها، تأمین سلامت روح و روان انسان، فراهم آوردن شرایط مطلوب تفریحی و تفرجگاهی، ایجاد زمینه تخیل و تفکر برای اهالی ادب، هنر و فرهنگ؛ کنترل اشعه خورشیدی، دوام و قوام حیات وحش و امثال این ها نقشی بسیار مهم و حیاتی دارد.

از سوی دیگر، بروز سیل های سهمگین و تبدیل باران رحمت به باران زحمت و مصیبت، کاهش سطح آب های زیرزمینی، پر شدن بی موقع مخازن از خاک و دیگر رسوبات آن، تغییر نامطلوب شرایط آب و هوا، گسترش شوره زارها و زمین های بی حاصل در سطوح وسیع، از بین رفتن شرایط مطلوب محیط زیست انسانی، به مخاطره افتادن حیات وحش و صد ها مورد دیگر، از عواقب نابودی جنگل ها و کشت زارها در کشور است که باید خطر از بین رفتن آن را جدی گرفت و در راه توسعه و گسترش آن از هیچ کوششی دریغ نورزید.

منابع طبیعی هر جامعه، ثروت خدادادی آن جامعه است که فقط به نسل حاضر تعلق ندارد، بلکه میراثی است که باید برای آیندگان باقی بماند. اگر بخواهیم آینده بهتری داشته باشیم، باید در راه حفظ، احیا و توسعه این منابع بیش از پیش بکوشیم. در غیر این صورت، جهان آینده، جهانی همراه با فقر، گرسنگی و محیط زیستی آلوده و غیرقابل زندگی خواهد بود.

ابزارک تصویر

ابزارک تصویر