ماه مبارك رمضان برترین و زیباترین ماه آفریدگار متعال است. درباره ویژگی این ماه حرف ها و سخنان زیادی نوشته و گفته شده است.
فضیلت این ماه مبارک به جهت نزول قرآن کریم در آن ویژگی های منحصری دارد که درمیان ماه های قمری برترین است. خداوند متعال در قرآن عظیم الشان می فرماید:
شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ
ترجمه: ماه رمضان ماهى است که قرآن براى هدایت انسان ها در آن نازل شده است.
از پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و سلم نیز در بزرگداشت این ماه احادیث فراوانی نقل گردیده است. پیامبر بزرگوار اسلام در یکی از احادیث مبارک فضیلت این ماه را چنین بیان میدارد:
ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهى است كه خداوند در آن حسنات را مى افزاید و گناهان را پاك مى كند و آن ماه بركت است.
بزرگی و زیبایی این ماه درنگاه شاعران نیز پوشیده نمانده وهمواره سخنوران چیره دست این سرزمین شعرهای زیبایی در نکوداشت این ماه سروده اند.
اینك گلدسته هایی از باغستان بی پهنای شاعران توانای زبان دری را با ابیات زیبای كه در روشنایی این ماه مبارك آفریده اند پیشكش شما عزیزان میداریم:
شیخ فریدالدین عطار نیشابوری با ابیاتی اینگونه از رسیدن روزه خبر میدهد:
ای درغرورنفس به سربرده روزگار
برخیز، کارکن که کنون است وقت کار
ایدوست ماه روزه رسید و توخفته ای
آخر زخواب غفلت دیرینه سر برآر
حكیم ابوالقاسم فردوسی ایام رمضان را وقت مناسبی برای شناخت انسان از خود بیان كرده تا میزان علاقه به پروردگارش را بسنجد:
همان بر دل هر كسی بوده دوست
نماز شب و روزه آیین اوست
شیخ مصلح الدین سعدی دربیت زیبایی چنین گفته است:
ای دوست روزهای تنعم به روزه باش
باشد كه درفتد شب قدر وصال دوست
مولانا جلال الدین محمد بلخی یكی از شاعرانی بزرگ زبان دری است كه بیشترین شعر را در وصف روزه و حقیقت روزه داری سروده است. قدر و جایگاه روزه در نظر مولانا آنچنان بالا است كه چندین قطعه شعر را به صورت تمام درباره روزه و بر اساس مضمون صیام و روزه داری سروده است.
می بسازد جان و دل را بس عجایب كان صیام
گر تو خواهی تا عجب گردی، عجایب دان صیام
گر تو را سودای معراج است بر چرخ حیات
دان كه اسب تازی تو هست در میدان، صیام
ماهی بیچاره را آب آن چنان تازه نكرد
آنچه كرد اندر دل و جان های مشاقان صیام
حكیم ناصر خسرو بلخی تشنگی و گرسنگی، بدون درك كردن روزه را بی فایده می داند و عقیده دارد كه باید به این امساك واقف بود. وی روزه دار بدون آگاهی را مثل كسی می داند كه بیهوده گرسنگی و تشنگی می چشد. ذكر این نكته خالی از لطف نیست كه كلمه ناهار در گذشته به معنای غذا نخوردن بوده و از مصدر آهار می آمده است. در گذر ایام، نا آهار به معنی رفع گرسنگی نكردن یا غذا نخوردن جای خود را به واژه امروزی ناهار با معنایی متفاوت داده است:
چون روزه ندانی كه چه چیز است چه سود است
بیهوده همه روز تو را بودن ناهار
فرخی سیستانی:
به فال نیک تو را ماه روزه روی نمود
تو دور باش و چنین روزه صد هزار گذار
خواجه شمس الدین محمدحافظ قدر و منزلت روزه و رمضان را می داند و به نیکی دریافته که از کرامت این ماه است که چشم حقیقت بین او گشوده خواهد شد و به عوالم بالاتر راه خواهد یافت از این رو می گوید:
روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم فروردین ۱۴۰۱ ساعت ۱۱:۳۳ ق.ظ توسط مصطفی اورهان
|
