فریاد زدن در تلفن

هنگام صحبت با تلفن فریاد نزنید. اگر صدای کسی را به خوبی نمی شنوید به این معنی نیست که او هم صدای شما را نمی شنود.

این را بدانید که تلفن ‌های امروزی بدون نیاز به زحمت زیاد شما، صدای ‌تان را به جانب مقابل منتقل می ‌کنند. پس پشت تلفن فریاد نزنید. اگر سروصدای محیط پیرامون شما زیاد است، به جاي فریاد کشیدن، به یک مکان خلوت و آرام بروید و اگر هم مشکل از برقراری ارتباط است باید بدانید که با فریاد کشیدن و صدای بلند مشکل شما حل نمی‌ شود.

از مهم ترین نگرانی هایی که در زندگی با آن روبرو هستیم، خوب صحبت کردن می باشد. چرا که خوب صحبت کردن تاثیر زیادی بر مخاطب و نحوه ارتباط شما با افراد مختلف دارد. نحوه صحبت کردن می تواند نوع رابطه ای را شکل دهد.

افرادی که در حالت نامطمئن و عصبی صحبت می کنند، تمایل به سریع حرف زدن دارند. هنگامی که شما با لحن آرام و شمرده صحبت می کنید، شنونده به راحتی منظور شما را در می یابد و از شنیدن سخنان شما، لذت می برند هم چنین، این امر، اعتماد به نفس شما را نیز بالا خواهد برد.

وعده خلافی

وعده خلافی از جمله زشت ترین رذایل اخلاقی بوده و از دیدگاه شریعت اسلامی کاملا نهی شده است.

پیامبر بزرگوار اسلام حضرت محمدﷺ وعده خلافی را خصلت منافق دانسته و شخص عهد شکن را پیوسته بی دین خوانده است.

امام احمد رحمه الله از انس بن مالک رضی الله عنه روایت می کند که رسول الله ﷺ فرمود :

لاَ اِیمَانَ لِمَن لاَ اَماَنَة َ لَهُ، وَلاَ دِینَ لِمَن لاَ عَهدَ لَهُ ترجمه: دین ندارد آن که امانت ندارد و دین ندارد آن که عهد ندارد.

وقتی که انسان در وعدۀ خود مخالفت می کند ، نوع دروغ را گفته است، و اگر انسان در وعدۀ خود خیانت می کند نوع خیانت را مرتکب گردیده است یعنی دو عمل زشت و رذیله را مرتکب گردیده است.

بناءً بر هر مومن و مسلمان لازم است که هرگاه در رابطه به چیزی وعده می سپارد.

به هر قیمتی که شده است باید به آن وعده خود وفا کند تا از جمله منافقین به حساب نیاید.

ابزارک تصویر

ابزارک تصویر

ابزارک تصویر

برخی از افراد هستند كه دارای شخصیت می باشند، اما از این كه خودشان باشند، قانع نیستند، بلكه می خواهند مثل دیگران باشند، در حالی كه وضع آن دیگری با آنها تفاوت دارد. چنین فردی می خواهد مثل دیگری گام بردارد، اما راه رفتن خودش را هم فراموش می كند، یعنی آنچه می تواند باشد نمی شود و آنچه هم می خواهد بشود نمی تواند بشود، برای اینكه خداوند هر كسی را بگونه ای ساخته است و ما هم باید همانی باشیم كه هستیم و همان را پرورش بدهیم.

از جمله آثار و عواقب دو چهرگی این است كه انسان گرفتار یك سلسله از گناهان می شود، برای اینكه آدمی كه دو چهره است، باید دروغ بگوید تا بتواند هر دو چهره خودش را حفظ كند.

برای اینكه انسان خودش را از دوگانگی شخصیت نجات دهد، بهتر از همه این است که اعتماد و تكیه گاه او فقط خداوند متعال باشد.

انسان وقتی به آفریدگار یگانه تكیه داشته باشد، آنگاه متوجه می شود كه بندگان خدا چیزی نیستند كه انسان بخواهد برای آنان چهره عوض كند.

وقت شناسی

وقت شناسی یک اصل اساسی در دین اسلام است.

یکی از اصول اساسی که در دنیای امروز بسیار مهم و کاربردی است رعایت وقت و موقع شناسی در هر کاری است. اگر این اصل رعایت شود انسان راحت ‌تر می تواند به آن نتیجه‌ دلخواه خود برسد. در دنیای امروز کارها بسیار با یکدیگر تداخل پیدا می ‌کند و باید برای هر کاری وقت و زمان آن را مشخص کنیم.

پیامبر اکرم حضرت محمد صلی الله علیه و سلم در رابطه با وقت شناسی می ‌فرمایند: هر کاری، وقتی دارد.

انسان مؤمن ومسلمان ساعت های زندگی اش رابه سه بخش تقسیم میکند: بخشی را صرف مناجات با پروردگارش می نماید، قسمتی را در راه تأمین و آماده ساختن نفقه زندگی به کار می گیرد و بخش سوم را برای استراحت و بهره گیری از لذتهای حلال و دلپسند، انتخاب می نماید، و برای انسان خردمند، صحیح نیست که حرکتش جز در یکی از این سه مورد باشد.

انسان با ایمان، لحظهای از عمرش را در راه حرام و یا امور بیهوده که نه تنها مفید نیست بلکه زیان بخش است، مصرف نمی نماید و برای وقت گران بهایش، ارزش بسیار قائل است.

سخنی درباب هنر و ناهمگونی آن با فن

هنر، مجموعه ‌ای از آثار یاعملکرد انسان است که برای اثرگذاری بر احساسات و هوش انسانی یا به‌ منظور انتقال یک مفهوم، آفریده می ‌شود.

هنر وسیله ‌ای است برای به نمایش گذاشتن یک ایده ذهنی خیلی خاص که دیگران از آن اطلاع نداشته باشند.

این هنر است که فن را بیان می کند، فن از درک هنر عاجز است. هنر ذات است و فن ظاهر، هنر باقیست و فن فانی. هنر روح اثر است، اما فن ظاهر اثر.

هنر اکتسابی نیست بلکه دادنی است اما فن اکتسابی و آموختنی است.

هنر با کتاب به دست نمی آید چون کتابی نیست، اما فن کتاب است، دانش خام و ناپخته بشریست.

هنر به هنرمندش می رسد، و جلال خود را در اثر و کار هنرمند نشان می دهد و جز او به کسی نمی رسد.

و اما فن کاری است که مستلزم تجربه یا آموزش قبلی می باشد. کسانی که به دنبال آن می روند یا شاگرد کسی بوده اند یا به خاطر درآمد و هزینه سمت آن رفته اند.

فن همیشه به سمت راحتی است اما هنر همیشه به سمت درایت و کمال می شتابد و آنکه در پی کمال است هنر در نزد اوست.

هنرمند همیشه در فکر معنویات است و روی مسائل مادی تأمل نمی کند، زمانی که هدف، نفع شخصی باشد یا هدفی مادی، آنگاه نمی توان گفت که انسان در دایره هنر قرار دارد، بلکه کار او جز فن چیز دیگری نمی تواند باشد.

هنرمند به مادیات دلبستگی ندارد چون آنچه در قلبش می نشیند از جایی می آید که در آنجا مادیات پست ترین چیز است.

و حرف آخر اینکه فن، هنر را می سازد و هنر به فن روح و زندگی می بخشد. فن ابزار است و هنر، توانایی و مهارت آفریدن زیبایی است.

مزامیر حضرت داوود علیه السلام                                    

مزامیر حضرت داوود علیه السلام اشعار روحانى، مناجات، پند و اندرزهایى بود که حضرت داوود با لحن و صداى زیبایش مى خواند تا بهتر بر دل ها نشیند.

از بعضى آیات و روایات استفاده مى شود که حضرت داوود علیه السلام نغمه بسیار زیبایى داشت، آن گونه که نه تنها انسان ها مجذوب صوت زیباى او مى شدند، بلکه هنگامى که در محراب عبادت مشغول مناجات مى شد، پرندگان نیز مى آمدند و در کنار یا بر بدن او مى نشستند.

مزامیر حضرت داوود علیه السلام که اکنون جزء کتب اهل عتیق است از پنج کتاب تشکیل شده و در آخر هر قسمت، لفظ آمین تکرار شده است و اغلب برآن اند که این لفظ را جمع کنندگان کتاب در آخر هر کتاب افزوده اند.

محتوا و مفاهیم مزامیر در یک جمع بندى بدین قرار خلاصه مى شود:

- مزامیر حمد و تسبیح که شامل تعدادى سرود ها می باشد.

- مزامیر شکر که در برابر الطاف الهى نسبت به اشخاص گفته شده است.

- مزامیر مربوط به توبه و استغفار.

- مزامیر سیاحت که درباره سرگذشت افراد مشمول عنایت یا غضب خداوند جل جلاله می باشد.

- مزامیر تاریخى که در مورد الطاف و رحمت خداوند درباره قوم بنى اسرائیل است.

- مزامیر رسالت که بر اساس وعده خدا جل جلاله به حضرت داوود علیه السلام و فرزندان اوست.

- مزامیر تعلیمى که شخص داوودعلیه السلام را به امورى چون: خصایص عادلان و ویژگى هاى شریران، مقدس و پاک بودن شریعت الهى، بى ارزش بودن زندگى دنیا و تکالیفى که بر حاکمان واجب است، سفارش مى کند.

و بخش اخیر هم دربرگیرنده مزامیر دعا و نیایش براى گنهکاران است.

رواق جهان ‌نما یا چهل زینه ولایت قندهار                          

چهل زینه یکی از جاذبه ‌های تاریخی و فرهنگی افغانستان است که در دوران ظهیرالدین محمد بابر بالای کوهی در ولایت قندهار احداث شده و یادگاری از دوران حکومت بابری ‌ها در افغانستان می ‌باشد.

در سمت غرب شهر قندهار بر فراز کوهی به نام سر پوزه، طاق سنگی تراشیده شده با ۴۴ زینه وجود دارد که در بین مردم به چهل زینه معروف است. نام سابق این بنا، چنان که در کتیبه های داخل این رواق درج است، رواق جهان ‌نما بوده و بعد ها به چهل زینه مسمی گردیده است.

معماری اصیل اسلامی که در ساخت این رواق استفاده ‌شده، زیبایی بی ‌نظیری به آن بخشیده است. موقعیت جغرافیایی این طاق در مکان سرسبز و نزدیک به رودخانه ارغنداب واقع شده که زیبایی این مکان تاریخی را بیشتر ساخته است.

این بنای تاریخی به دستور ظهیرالدین محمد بابر به تاریخ ۱۳ شوال سال ۹۲۸ هجری پس از فتح دوم قندهار احداث گردید و کار ساخت آن پس از ۲۵ سال با وقفه به پایه اکمال رسیده است. ناگفته نباید گذاشت که حصار و کتاره ‌های دو طرف زینه ها در زمان امان ‌الله خان ساخته شده ‌است.

در قسمت بالایی چهل زینه رواقی وجود دارد که از سه قسمت تشکیل گردیده است: قسمت داخلی رواق با طول سه متر و عرض و ارتفاع دو متر می باشد و در داخل آن نوشته هایی به خط نستعلیق و به زبان فارسی نگاشته شده است.

بخش دیگر، بیرون رواق است که به صورت تخت سرگشاده به طول پنج متر و عرض چهار متر در پیش روی رواق کنده شده ‌است. دو پیکر شیر تراشیده از سنگ در دوکنار بیرونی این رواق سمبولی ازعظمت، شکوه و ابهت رواق مذکور است. بخش سوم این آبده تاریخی پله های است که تخت را به قسمت پایین یعنی دامنه کوه وصل می کند.

رواق یا تخت سنگی چهل زینه، بنایی زیبا و دیدنی است که همچون سایرآثار باستانی افغانستان رو به تخریب است. تعدادی از پله‌‌ها و طاق، تا حدودی از بین رفته‌اند، ولی این بنا هنوز استوار و دیدنی است.

پیشینه تاریخی و زیبایی این آبده تاریخی به عنوان نمادی از فرهنگ والای کشور ما ایجاب می نماید تا در امر حفاظت و نگهداری و همچنان ترمیم و بازسازی آن سعی و توجه هرچه بیشتری مبذول گردد.