نگاهی به پیشینه تاریخی بیرق ملی افغانستان و تحولات آن                             

بیرق ملی افغانستان حدود یک صد سال قبل در زمان استرداد استقلال کشور یعنی در سال ۱۲۹۸ خورشیدی به رنگ سیاه بود. محراب و منبر به عنوان نمادهای مذهبی در نشان سفید رنگ بر این بیرق قرار داشت که با پرتوهای هشت ضلعی احاطه شده بود. تاج شاهی، دو پرچم و دو شمشیر که نمادهای دولت داری و قدرت بودند، نیز در این نشان وجود داشت.

بیرق افغانستان، برای نخستین بار در سال ۱۳۰۷ به رنگ های سیاه، سرخ و سبز به پیشنهاد شاه امان الله غازی، در لویه جرگۀ پغمان تعیین شد. رنگ سیاه، نماد گذشتۀ دشوار، رنگ سرخ نماد مبارزه مردم برای آزادی و رنگ سبز به عنوان نمادی از آزادی و شگوفایی برای این بیرق انتخاب گردید. نشان ملی در این بیرق شامل دو خوشه گندم، کوه ها، پرتو آفتاب، ستاره و کلمات "الله" و "محمد" بود.

در مورد رنگ بیرق و نشان ملی در زمان حکومت امیر حبیب الله کلکانی، معلومات زیادی در دسترس نیست، اما برخی از منابع، این بیرق را به عنوان بیرق دولت او شناخته اند.

محمد نادر شاه در سال های نخست حکومت خود، بیرق سه رنگ زمان شاه امان الله را دوباره روی کار آورد، اما به عنوان نشان ملی در آن، نشان بیرق زمان استقلال را برگزید.

در سال ۱۳۰۹، دولت محمد نادر شاه، نشان ملی بیرق افغانستان را تغییر داد. افغانستان چهل و یک سال دیگر، در زمان حکمروایی او و پسرش، محمد ظاهر شاه، همین بیرق و نشان را به عنوان بیرق و نشان ملی خود داشت. نشان ملی به کار رفته در آن، شامل نمادهای مذهبی چون محراب و منبر و نماد قدرت و حکومتداری چون بیرق و نام افغانستان بود که توسط دو خوشه گندم، به عنوان نماد زراعتی بودن کشور، احاطه شده بود.

بیرق ملی کشور در زمان جمهوریت محمد داوود خان، به رنگ های سیاه، سرخ و سبز به شکل افقی بود که رنگ سبز آن، نیمی از بیرق را احتوا می کرد. نشان ملی این بیرق دارای نمادهایی چون دو خوشه گندم، محراب و منبر، عقاب و پرتو خورشید بود.

با به قدرت رسیدن رژیم خلق، رنگ سرخ برای بیرق ملی کشور برگزیده شد. این بیرق در دوران های کوتاه مدت ریاست جمهوری نور محمد تره کی و حفیظ الله امین، دارای نمادهایی چون دو خوشه گندم، ستاره و واژۀ خلق بود.

با کودتای شاخۀ پرچمِ حزب خلق، بیرق افغانستان دوباره با سه رنگ سیاه و سرخ وسبز، مزین گردید. نشان این بیرق شامل خوشه های گندم و چرخ ماشین نماد صنعت و زراعت، محراب و منبر به عنوان نمادهای دینی و پرتو خورشید بود.

با به قدرت رسیدن مجاهدین، دولت اسلامی در کابل شکل گرفت و رنگ سرخ را از میان رنگ های بیرق افغانستان، به رنگ سفید مبدل کرد. در دوران ریاست جمهوری صبغت الله مجددی و برهان الدین ربانی، نشان بیرق شامل نمادهای مذهبی، پرتو خورشید، دو خوشه گندم و دو شمشیر بود.

طالبان در زمان تسلط شان بر کشور بیرق سفید را بر افراشتند. اما بیرق سیاه، سفید و سبز دولت مجاهدین، در زمان حکمروایی آنان از سوی سازمان ملل به عنوان بیرق رسمی دولت افغانستان به رسمیت شناخته می شد.

بیرق و نشان کنونی افغانستان، در لویۀ جرگه سال۱۳۸۰خورشیدی انتخاب گردید. این نشان، نمادهای اسلامی چون محراب و منبر، کلمۀ طیبه و عبارت "الله اکبر" و نمادهایی از طبیعت و کشاورزی کشور چون پرتو خورشید و دو خوشه گندم را شامل می شود.

به بهانه هفدهمین سال وفات لیلا صراحت روشنی                         

لیلا صراحت روشنی به سال ۱۳۳۷خورشیدی درخانواده مرد فرهيخته و روشنفکر در شهر چاریکار ولایت پروان افغانستان دیده به جهان هستی گشود. 

پدرش غلام شاه سرشار شمالی شاعر، نویسنده و یکی از نخستین روزنامه نگاران به نام افغانستان بود که آموزش های روزنامه ‌نگاری و گزارش رادیویی را در کشور انگلستان فرا گرفت، در بازگشت از انگلستان در پست ‌های مهم مطبوعاتی کشور خدمات ارزشمند و قابل ملاحظه ای را به انجام رسانید.

بانو لیلا نیز تحت تربیت چنین پدری، تعلیمات ابتدائیه و ثانوی دوره مکتب را در لیسه عالی ملالی کابل فرا گرفت. سپس جهت ادامه تحصیلاتش شامل پوهنځی زبان و ادبیات پوهنتون کابل شد. در سال ۱۳۵۹ خورشیدی با دیافت گواهینامه لیسانس از آن پوهنځی فراغت حاصل نمود. بانو لیلا در دوران تحصیل با برخی از روزنامه های کشور نیز همکاری داشت و اشعار و مقالات خودش را از این طریق به نشر می رسانید.

با فراغت از تحصیل وارد وزارت معارف گردید و به عنوان معلم در لیسه عالی مریم مصدر خدمت به نونهالان و دانش آموزان این لیسه گردید و مدت پنج سال را در انجام این وظیفه مقدس به سر برد.

این بانوی فرهیخته بنابر طبع لطیف در سال ۱۳۵۰ خورشیدی به سرودن شعر روی آورد، سالیان بعد یعنی زمانی که شور جوانی در دلش موج میزد، شهرت ادبی او نیز طغیان کرد و در میان شاعران افغانستان از شهرت و محبوبیت خوبی برخوردار گردید.

آقای صادق حیدری شاعر، نویسنده، ژورنالیست و یکی از همبستگان فامیلی روانشاد لیلا

از روانشاد بانو لیلا صراحت آثار متعدد شعری هم در زمان حیاتش و هم سالیان پس از خاموشی او به همت دوستان و علاقمندان شعرش به نشر رسیده است.

طلوع سبز عنوان نخستین مجموعه شعری اوست که در سال ۱۳۶۵ خورشیدی در کابل به نشر رسید و مورد استقبال فراوان شعردوستان واقع گردید.

به دنبال آن سه مجموعه شعری دیگر به نام های «در تداوم فریاد»، «از سنگها و آیینه ها»

ومجموعه شعری «روی تقویم تمام سال» انتشار یافته و در دسترس علاقمندان قرار گرفت. «حدیث شب» نیز عنوان مجموعه شعر بانو لیلا صراحت و ثریا واحدی است که به گونه مشترک به نشر رسیده است.

این شاعر خوب کشور که همیشه به وطن و مردمش عشق می ‌ورزید در اواسط دهه هفتاد با دگرگونی نظام و نابسامانی اوضاع سیاسی در کشور ناگزیر به ترک خانه وکاشانه اش گردیده و روانه شهر پیشاور گردیده و سپس به کشورهالند پناهنده گردید.

در هالند نیز دست از تلاش و کوشش بر نداشت و بیشترین فعالیت ‌های ادبی را داشت و نشریه را تحت عنوان «حوا در تبعید» به نشر میرسانید.

این بانوی شاعر و روزنامه نگار توانا در اخیر یک عمر خدمات ارزشمند ادبی و فرهنگی سرانجام درحالی که از درد جانکاه سرطان مغز رنج می برد در آخرین روزهای ماه سرطان سال ۱۳۸۳ خورشیدی به عمر ۴۶ سالگی داعی اجل را لبیک گفته و به جاودانه گان پیوست. روحش شاد و یادش گرامی باد! 

لیلا صراحت روشنی به سال ۱۳۳۷خورشیدی درخانواده مرد فرهيخته و روشنفکر در شهر چاریکار ولایت پروان افغانستان دیده به جهان هستی گشود. 

پدرش غلام شاه سرشار شمالی شاعر، نویسنده و یکی از نخستین روزنامه نگاران به نام افغانستان بود که آموزش های روزنامه ‌نگاری و گزارش رادیویی را در کشور انگلستان فرا گرفت، در بازگشت از انگلستان در پست ‌های مهم مطبوعاتی کشور خدمات ارزشمند و قابل ملاحظه ای را به انجام رسانید.

بانو لیلا نیز تحت تربیت چنین پدری، تعلیمات ابتدائیه و ثانوی دوره مکتب را در لیسه عالی ملالی کابل فرا گرفت. سپس جهت ادامه تحصیلاتش شامل پوهنځی زبان و ادبیات پوهنتون کابل شد. در سال ۱۳۵۹ خورشیدی با دیافت گواهینامه لیسانس از آن پوهنځی فراغت حاصل نمود. بانو لیلا در دوران تحصیل با برخی از روزنامه های کشور نیز همکاری داشت و اشعار و مقالات خودش را از این طریق به نشر می رسانید.

با فراغت از تحصیل وارد وزارت معارف گردید و به عنوان معلم در لیسه عالی مریم مصدر خدمت به نونهالان و دانش آموزان این لیسه گردید و مدت پنج سال را در انجام این وظیفه مقدس به سر برد.

این بانوی فرهیخته بنابر طبع لطیف در سال ۱۳۵۰ خورشیدی به سرودن شعر روی آورد، سالیان بعد یعنی زمانی که شور جوانی در دلش موج میزد، شهرت ادبی او نیز طغیان کرد و در میان شاعران افغانستان از شهرت و محبوبیت خوبی برخوردار گردید.

آقای صادق حیدری شاعر، نویسنده، ژورنالیست و یکی از همبستگان فامیلی روانشاد لیلا

از روانشاد بانو لیلا صراحت آثار متعدد شعری هم در زمان حیاتش و هم سالیان پس از خاموشی او به همت دوستان و علاقمندان شعرش به نشر رسیده است.

طلوع سبز عنوان نخستین مجموعه شعری اوست که در سال ۱۳۶۵ خورشیدی در کابل به نشر رسید و مورد استقبال فراوان شعردوستان واقع گردید.

به دنبال آن سه مجموعه شعری دیگر به نام های «در تداوم فریاد»، «از سنگها و آیینه ها»

ومجموعه شعری «روی تقویم تمام سال» انتشار یافته و در دسترس علاقمندان قرار گرفت. «حدیث شب» نیز عنوان مجموعه شعر بانو لیلا صراحت و ثریا واحدی است که به گونه مشترک به نشر رسیده است.

این شاعر خوب کشور که همیشه به وطن و مردمش عشق می ‌ورزید در اواسط دهه هفتاد با دگرگونی نظام و نابسامانی اوضاع سیاسی در کشور ناگزیر به ترک خانه وکاشانه اش گردیده و روانه شهر پیشاور گردیده و سپس به کشورهالند پناهنده گردید.

در هالند نیز دست از تلاش و کوشش بر نداشت و بیشترین فعالیت ‌های ادبی را داشت و نشریه را تحت عنوان «حوا در تبعید» به نشر میرسانید.

این بانوی شاعر و روزنامه نگار توانا در اخیر یک عمر خدمات ارزشمند ادبی و فرهنگی سرانجام درحالی که از درد جانکاه سرطان مغز رنج می برد در آخرین روزهای ماه سرطان سال ۱۳۸۳ خورشیدی به عمر ۴۶ سالگی داعی اجل را لبیک گفته و به جاودانه گان پیوست. روحش شاد و یادش گرامی باد!